De Cleene Hooge groots

Hier op het land is een dag in het leven nog duizend jaren, met luchten die je ruimte geven boven en in je hoofd en waar een kind vaak nog kan leunen tegen de wind. 

 Licht hangt dun over een vlakte van gras als was het een heldere film, zelfs wanneer het sombert blijft er uitzicht over, open weids, boerengroen, mosselschelpblauwe lucht gespiegeld in watergangen, zucht. 

Fietsend op polderwegen langs kreekruggen laagtes, zie je vliedheuvels onder wolken van meeuwen. Tussen stad en kust: rust. De slechte adem van de stad ontkomen zal je hier heelhuids buiten zijn en zo dichtbij. 

Daar kan je blij mee zijn. En dat zal blijven, wij willen het zo houden. Niet nodeloos vernielen, overbodig vol bouwen. Dat moet een zonde zijn. 

Johannes Herman Buma, Stadsdichter van Middelburg

In de Cleene Hooge.

Met de rug naar de stad, waar het een en al bewegen drukte leven lucht- en lichtvervuiling is,

sta ik in een gedicht. Voor mij ligt de wereld puur in poëzie verzonken. Dat maakt mij dronken van geluk.

Het gras de vogelvleugels wuiven mij woordeloos toe. De schone taal van de natuur vloeit er in mijn verzen,

fluitende geluiden van de gevederden reiken  mij de melodie het ritme gratis aan.

Monter loop ik er in om mij te baden in de pure lucht boven het land het laat mijn dichtader vibreren

ik waan mij in een paradijs waar plant en dier mij mij toefluisteren ik hoef alleen te luisteren in

de golflijnen van het groen de strakke velden nooit hetzelfde steeds weer in een ander licht

de stilte er nadrukkelijk te horen je ogen drinken ontspannen de beelden die rust geven.

Trap mij niet op de tenen op de ziel waag het niet mijn gedicht, met de geur van gras ruimte voor de

wolken en de wind om in te spelen, hier te verstoren, te blokkeren met keiharde stenen.

Johannes Herman Buma, Middelburg, 11 september 2016.